We kennen Marinus Heijnes vooral van zijn schilderijen: zonnige duinlandschappen, verstilde golven, zomerse uitzichten en kleurrijke impressies van Kaag tot Menton. Maar hoe zag de schilder er zelf uit? Van latere portretten – waaronder enkele pasfoto’s uit de jaren ’40 – is met zekerheid bekend dat het Marinus is. Hij kijkt daar bedachtzaam, serieus en misschien zelfs wat vermoeid, zoals veel kunstenaars op latere leeftijd. De zoektocht naar de jonge Marinus is een stuk lastiger.

In onze zoektocht naar foto’s van de jonge Marinus Heijnes doken een aantal intrigerende portretten op. Zo zijn er beelden van een jongeman in pak met horlogeketting en van een jongen met hoed en serieuze blik. Mogelijk tonen ze Marinus, maar zekerheid hebben we niet.

De vroegste foto die we kennen is een klassenfoto van de Frans Halsschool, gemaakt op 12 mei 1900 door de bekende fotograaf Jacob Olie. Deze is te vinden via de Beeldbank van het Stadsarchief Amsterdam. Rechtsonder, met een strik, zou volgens overlevering Marinus staan.

Een tweede portret komt uit het familiearchief: een jonge man met hoed en formele kleding, poserend tegen een klassieke achtergrond. Hij lijkt een jaar of zestien tot twintig. Opvallend zijn de overeenkomsten met de latere, bevestigde foto’s van Marinus: de vorm van het gezicht, de blik, de oren en de oogstand. Toch ontbreekt harde bevestiging – geen jaartal, geen naam, en ook het familiearchief biedt geen uitsluitsel.

Rond 1910 is er een familiefoto van het gezin Heijnes-Otto. Volgens aantekeningen in het album is de jongeman links op de foto Marinus.

Daarna volgt een keurig studioportret, gemaakt door fotograaf H. van der Zijl aan de Nieuwendijk in Amsterdam. Ook dit portret werd in het familiearchief teruggevonden. We zien een jongeman, vermoedelijk eind tiener of begin twintig, in een driedelig pak, zelfverzekerd de lens inkijkend. Zekerheid over de identiteit ontbreekt, maar de gelijkenis met Marinus is opvallend.

Een volgende opname toont zonder twijfel Marinus Heijnes, geschat tussen de dertig en vijfendertig jaar oud. Enkele jaren later volgt nog een foto.

Het laatste portret in de reeks is een pasfoto uit 1949: Marinus, 61 jaar oud.

Bij een aantal foto’s blijft het voorlopig gissen of we werkelijk de jonge Marinus voor ons hebben. Juist dat maakt de zoektocht zo boeiend. Wie goed kijkt naar de latere foto’s, herkent echter dezelfde blik, dezelfde kaaklijn en zelfs de vertrouwde scheiding in het haar. Zou het dan toch…?