Ik zag laatst een uitnodiging om mee te doen met de wedstrijd van AVROTROS “In het licht van Monet”. Claude Monet, die net als Heijnes vooral geroemd werd door de schilderijen met daarop de waterlelies. De afgelopen maand heb ik gewerkt aan een schilderij dat voortkomt uit diezelfde fascinatie voor licht op water. Kenners van het werk van Heijnes zullen ongetwijfeld overeenkomsten direct herkennen, al blijft iedere vergelijking bescheiden. Het schilderij is ontstaan vanuit mijn eigen ervaringen tijdens een kanotocht in Friesland, maar tegelijkertijd ook vanuit mijn bewondering voor een kunstenaar die mij heeft geleerd aandachtiger te kijken.

Het werk toont een Friese watergang met waterlelies, rietkragen en een lucht waarin het licht voortdurend lijkt te veranderen. Tussen het riet verschijnt een oude rode Renault 4, een klein eigentijds accent in een verder tijdloos landschap. Daarmee is het nadrukkelijk geen poging om Heijnes of Monet te imiteren, maar een persoonlijke interpretatie waarin herinnering, natuur en licht samenkomen.

Tijdens het schilderen heb ik regelmatig gedacht aan de manier waarop Marinus Heijnes de sfeer van een sloot of plas wist te treffen zonder zich te verliezen in details. Zijn schilderijen laten zien dat het uiteindelijk niet gaat om water, planten of wolken op zichzelf, maar om het licht dat alles met elkaar verbindt. Juist dat inzicht heeft mij geholpen bij de opbouw van dit schilderij.

Met Vieren in Fryslân breng ik niet alleen een ode aan het Friese landschap, maar ook aan de kunstenaars die mijn manier van kijken hebben gevormd. Het werk wordt ingezonden voor de AVROTROS-schilderwedstrijd In het licht van Monet (2026). Ongeacht de uitkomst zie ik het vooral als een eerbetoon aan degenen die mij hebben geïnspireerd om zelf te gaan schilderen. Marinus Heijnes hoort daar zonder twijfel bij.