Vanavond kwamen we in Moergestel samen met ieder een of meerdere werken van Marinus Heijnes onder de arm. Het ene uit familiebezit, het andere ooit gered uit een kringloop, weer een ander al jaren bewaard. En terwijl we alles neerzetten, keken we mee over elkaars schouder. Het was dat gedeelde kijken, het korte knikken van herkenning, de kleine glimlach bij een detail in een lijst of penseelstreek, dat de avond zo bijzonder maakte.

Morgen krijgen de werken hun plek aan de wand, maar dit moment van samen brengen, samen kijken… Dat is waar het echt begon.